آسمان ها به خدا گفتند:
خدایا با این همه بزرگی در خلقت ما،باز ما احساس تنهایی می کنیم،و خدا در جواب
تنهایی آنها ستاره ها را آفرید.
پس حکمت آفرینش ستاره ها چیزی جز جبران تنهایی آسمانها نیست.
ستاره ها از خداوند گلگی کردند:
خدایا ما با این همه زیبایی در دیدن،کسی را برای دیده شدن نداریم،و خداوند در
جواب دلتنگی آنها انسان ها را آفرید.
پس حکمت آفرینش انسانها چیزی جز دیدن زیبایی ها نیست.
زیبایی ها به خداوند گفتند:
خدایا ما را به دنیایی آورده ای که هیچ چیز زیبا و مقدسی در آن نیست،و خداوند برای
جبران این کمبود دوست داشتن و عشق را آفرید.
پس حکمت آفرینش دوست داشتن و عشق چیزی جز جبران کمبودهای زندگی و
هستی نیست.
"پس دیگران را دوست داشته باش و به همه ی کاینات عشق بورز تا آسمانها و ستاره
ها و انسان ها،کمبودهای تو را نبینند و تو را دوست داشته باشند و به وجود پاکت
عشق بورزند"
و سرانجام پس از آفرینش تمام موجودات و رفع تمام کاستی ها نوبت رسید به انسان
تا ادعای کمبود و کاستی کند.
و ناگهان انسان به خودش آمد و دید که با وجود رفع تمام کاستی ها در هستی هیچ
کس تنها تر از او نیست و خداوند در جواب به این گلگی دست به هیچ خلقتی نزد و
پس از سکوتی طولانی در جواب به این خواسته ی انسان،تنها به وجود مطلق و ابدی
خودش اشاره کرد.
"پس حکمت وجود خداوند،چیزی جز جبران تنهایی انسان نیست،و انسان فقط و فقط
با هم راهی با خداوند کامل است."
نوشته شده در یک شنبه 14 آبان 1391
ساعت 12:42 توسط SANAZ
|
نظر بدهيد |
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید