شکر سفید این روزها برای خودش برو و بیایی دارد. دست روی هر چیزی بگذارید، می تواند حاوی این محصول تصفیه شده باشد اما همین که وارد بدن شود، کارهایی می کند که تمام شیرینی اش را از بین می برد. لطفا ۲ تصویر را جلوی چشم تان بیاورید: مادربزرگ تان را به خاطر بیاورید که وقت های بیکاری اش یکی از کله قندها را می گرفت و شروع می کرد به خردکردن آن. همین طوری که برای قندان قند تهیه می کرد، قصه هایی هم از قدیم ها و اینکه مردم سالم تر بودند، می گفت. شما هم با خوشحالی به قصه ها گوش می دادید و به دانه های خردشده قند نگاه می کردید که چقدر حرفه ای ریز ریز می شدند.

تصویر بعدی که امروزی تر هم هست، یک جعبه پر از شکلات است که از طرف دوستی دریافت کرده اید. قطعا این جعبه برای نشان دادن محبت بوده است، نه چیز دیگری. خیلی هم خوشحال شده اید و به طرز عجیبی برای خوردن آنها نقشه می کشید، جعبه را باز می کنید و... خب! همین جا دست نگه دارید! تصاویر زیبایی بودند نه؟ بله. اما اگر بخواهید از این تصاویر عبور کنید و برسید سر صحنه خوردن چای به همراه قند یا باز کردن یواشکی جعبه شکلات و جشن یک نفره گرفتن کار خراب می شود. می خواهم از اصطلاح فاجعه استفاده کنم. فاجعه ای که همین الان هم احتمالا با یک گردش ۳۵درجه سر به سمت راست و چپ در اطراف مان دیده می شود: شکر سفید و محصولاتی که با آن تهیه شده اند. مادربزرگ تان حق داشت. قدیم ها آدم ها سالم تر بودند.

و در ادامه بخوانید . . .

به مناسبت روز بزرگداشت فردوسی، شاعر پرآوازه ایرانی

www.mahdiba.lxb.ir

نام و آوازهٔ فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده‌ و همچنین شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده ‌است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی نامگذاری شده‌ است. هر سال در این روز آیین‌های بزرگداشت فردوسی و شاهنامه در دانشگاه‌ها و نهادهای پژوهشی برگزار می‌شود.
"حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی" (زادهٔ ۳۱۹ خورشیدی، ۳۲۹ هجری قمری - درگذشتهٔ پیش از ۳۹۷ خورشیدی، ۴۱۱ هجری قمری در توس خراسان) شاعر معاصر و سخن‌سرای ایرانی و سرایندهٔ شاهنامه، در سال 329 هجری در "طبران" طوس به دنیا آمد. پدرش از دهقانان طوس بود که ثروت و موقعیت قابل توجهی داشت. وی از همان زمان که به کسب علم و دانش می پرداخت، به خواندن داستان هم علاقه مند شد. همین علاقه به داستانهای کهن بود که او را به فکر انداخت تا شاهنامه را به نظم در آورد. چنان که از گفته خود او بر می آید، مدتها در جستجوی این کتاب بوده و پس از یافتن نسخه اصلی داستانهای شاهنامه، نزدیک به سی سال از بهترین ایام زندگی خود را وقف این کار کرده است. فردوسی در سال 370 یا 371، به نظم در آوردن شاهنامه را آغاز کرد و در اوایل این کار، هم خود او ثروت و دارایی قابل توجهی داشت و هم برخی از بزرگان خراسان که به تاریخ باستان ایران علاقه داشتند، او را یاری می کردند. ولی به مرور زمان و پس از گذشت سالها، در حالی که فردوسی بیشتر شاهنامه را سروده بود، دچار فقر و تنگدستی شد.