عمرت مستدام؛ نامت جاودان و روزت مبارک

مادر تو  را چه بنامم که هیچ چیز یارای برابری با تو را ندارد کوهت ننامم که  کوه پایداری و استقامت از تو آموخته

رودت  نخوانم که رود صداقت و پاکدامنی تو را به ارمغان برده آسمانت نخوانم  که بسی بلندتر و رفیع تری و آسمان زیر گامهای توست

ماه و  خورشیدت ننامم که آن دو نور تو را به عاریت گرفته اند ستاره ات  ندانم که آنان بی شمارند و تو بی همتا

تو را  نسترن و یاس و یاسمن نمی دانم که گل نیز عطر و بویش را از تو دارد آبشاران  خروشان از مهر توست و دشت وسعت خویش را از قلبت گرفته

مادر تو  را با کدامین شعر و غزل بسرایم که در مقابل نامت شعر و غزل نیز عاجزند تو خود یک  دنیا کلامی و یک عمر واژه ای ...

مادر ای  طراوت بهاران و ای هستی بخش زندگانیم تو را چه  بنامم و وصفت چه بخوانم که بیکران آسمانها و دریاها و هرچه در  اوست در پیش نام تو کوچکند و عزیز

و اکنون  تو را ای بزرگ، ای بی همتا با تمام عظمتت  در قلب کوچک خود می یابم و یزدان پاک را سپاس می گویم که این نهال  عشق و محبت را به قلب من ارزانی داشت

باشد که  به جبران نیکیهایت و به پاس دلواپسیهایت همواره تو را  عزیز بدارم و محترم و همواره آواز  من این باشد که مادر... دوستت  دارم ... دوستت دارم.

ای ایران ای مرز پر گهر/ ای خاکت سرچشمه هنر دور از تو اندیشه بدان

/پاینده مانی تو جاودان ای دشمن ار تو سنگ خاره ای من

/ آهنم جان من فدای خاک پاک میهنم مهر تو چون شد پیشه ام

/ دور از تو نیست اندیشه ام در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما

/ پاینده باد خاک ایران ما سنگ کوهت در و گوهر است

/ خاک دشتت بهتر از زر است

مهرت از دل کی برون کنم

/ برگو بی مهر تو چون کنم

تا گردش جهان و دور آسمان به پاست/

نور ایزدی همیشه رهنمای ماست مهر تو چون شد پیشه ام /

دور از تو نیست اندیشه ام در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما/

پاینده باد خاک ایران ما ایران ای خُرم بهشت من/

روشن از تو سرنوشت من گر آتش بارَد به پیکرم /

جز مهرت در دل نپرورم از آب و خاک و مهر تو سرشته شد گِلم

/ مهر اگر برون رَوَد تهی شود دلم مهر تو چون شد پیشه ام /

دور از تو نیست اندیشه ام در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما

/  پاینده باد خاک ایران ما